Ted de Braak - Een glaasje Madeira my dear
Tekst: Michael Flanders / Muziek: Donald Swann / Vertaling: Leo van Velzen
(1966)






Padadekidee padadekedaa padadekedaa padadekedoo
Eh scoobie doowap scoobie doo oeh oeh oeh oeh oeh oeh



Ze was jong, ze was net
Ze was lief en koket
Ze was maagd, ze was sweet seventeen
Hij was oud, hij was dik
Hij was kaal, had een sik
Hij was laag, hij was slecht en had een tik
Hij troonde haar mee naar zijn zondige flat
En liet zijn verzameling zien: postzegels
Hij dempte het licht en ook zijn stem
En zei toen: “Zeg, wil je misschien



Een glaasje Madeira, my dear
Dat drink je toch voor je plezier
Jahahahahehe, ik wil je niet dwingen als je dat soms dacht
Nee, geen alcohol op dit uur van de nacht
Maar een glaasje Madeira, my dear
Dat is toch veel sjieker dan bier
Ikzelf, ik drink weinig, de hemel zij dank
Er gaan weken voorbij zonder één druppel drank
Ik heb, als zovelen, al genoeg aan de stank
Een glaasje Madeira, my dear”



Padatakatai padatatataa tatatatatie tadatakitee
Patatatoreop ’t jophoehoehoe hoehoehoe



Ze ontknoopte haar jas
Bij het zevende glas
En was blind voor de adder in ’t gras
Ze dronk op zijn heil
Merkte niet voor een wijl
Dat de stemming steeg ten koste van ’t peil
Hij schonk stiekempjes steeds weer haar lege glas vol
En droomde reeds van succes
Hij gniffelde wat en dacht: “Ghuhuhu dat gaat goed”
En greep haastig de halflege fles



“Een glaasje Madeira, my dear
Huhuh ik heb nog een heel mandflesje hier
En is het eenmaal open, dan blijft het niet goed
Dus drink maar eens uit, dan slaap je straks goed
Een glaasje Madeira, my dear
Dat is toch veel sjieker dan bier
Ikzelf, ik drink weinig, de hemel zij dank
Er gaan weken voorbij zonder één druppel drank
Ik heb, als zovelen, al genoeg aan de stank
Een glaasje Madeira, my dear”



Padatatitaa padatadataa tadididlidee padatieprrrrr
Riedelio wapstikkie doepoehoe hoehoehoe aah



Toen dacht ze bedrukt
Net toen hij dacht: “Het lukt”
Wat haar ma haar op het hart had gedrukt
“Ga nooit met een vent
Die je nauwelijks kent
En ga nooit naar zijn appartement”
Ze rende in paniek met haar jas naar de deur
Vloog acht trappen af naar benee
Ze rustte wat uit, naast de deur van de lift
Die hij met een ruk open deed



“Ghahahahaha een glaasje Madeira, my dear
Dat rennen dat helpt je geen zier”
Maar zij gilde: “Nee” en rende in draf
Wel een half uur lang trap op en trap af
“Een glaasje Madeira, my dear”
Het klonk haar nog na als een sneer
Maar toen ze de volgende morgen heel vroeg
Met een lach op de lippen de ogen opsloeg
Sprak de baard aan haar oorlel
Met zo’n kegel van bier
“Een glaasje Madeira, my dear”









<<   Vorige nummer                     Overzicht jaren ’60                     Volgende nummer   >>




Naar boven                       Home