Herman van Veen - Een vriend zien huilen
Tekst: Jacques Brel / Muziek: François Rauber / Vertaling: Willem Wilmink
(1987)






Natuurlijk wordt alom gestreden
En zwijgt voor velen de muziek
De tederheid is overleden
En de illusies zijn doodziek



Natuurlijk laat zich alles kopen
Voor wie er maar het meeste biedt
En worden bloemen stukgelopen
Maar een vriend zien huilen, kan ik niet



Natuurlijk hebben wij verloren
En wacht de dood ons aan het eind
Met onze schouders ver naar voren
Staan wij nog amper overeind



Natuurlijk zijn we vaak bedrogen
En liggen vogels in het riet
Die voor het laatst hebben gevlogen
Maar een vriend zien huilen, kan ik niet



Worden er steden stukgesmeten
Door kinderen van vijftig jaar
Dan wordt het leed weer gauw vergeten
Voor nieuw verdriet of nieuw gevaar



En die stations vol met verdwaalden
Al te ver heen voor elk verdriet
Geen enkele waarheid die het haalde
Maar een vriend zien huilen, kan ik niet



Natuurlijk, spiegels zijn integer
Geen moed genoeg om jood te zijn
Niet elegant genoeg voor neger
Geen licht, alleen maar valse schijn



In eigen kilheid zo gevangen
Dat men voor liefde zich verschuilt
Zo aan het eind van elk verlangen
Maar dan een vriend te zien die huilt









<<   Vorige nummer                     Overzicht jaren ’80                     Volgende nummer   >>




Naar boven                       Home