Robert Long - Sprookjes
Tekst en muziek: Robert Long
(1996)






We zijn teveel met sprookjes opgegroeid
Waarin ze lang en heel gelukkig leven
Dat wordt ons met de moedermelk al ingegeven
En niet zo een, twee, drie maar uitgeroeid



Sneeuwwitje, Assepoester en Roodkapje
Het kwade wordt gestraft, de deugd beloond
De liefde met een huwelijk bekroond
Jij bent een kind, je weet nog niet zoveel
Maar de moraal, die snap je
Sprookjes, sprookjes



In feite zijn het navertelde dromen
En dromen zijn nou eenmaal vaak bedrog
Ze blijken maar zo zelden uit te komen
En desondanks geloven we ze toch
Sprookjes



Je trapt er dan ook onbekommerd in
Je bent niet voorbereid op de misère
Jouw sprookje heet gezinnetje en topcarrière
Een koning met zijn sprookjeskoningin



Maar alle sprookjes eindigen bij voorkeur
Waar jij denkt dat het jouwe juist begint
En elke generatie staart zich blind
Op het geluk dat openbloeien zal
Achter de eigen voordeur
Sprookjes, sprookjes



In feite zijn het navertelde dromen
En dromen zijn nou eenmaal vaak bedrog
Ze blijken maar zo zelden uit te komen
En desondanks vertellen we ze toch
Sprookjes



We zijn te veel met sprookjes gekgemaakt
De mythe van een lang gelukkig leven
Blijkt vaak in de praktijk een dubieus gegeven
Waar menigeen door in verwarring raakt



Toch kunnen we niet zonder sprookjes leven
We blijven altijd toch een beetje kind
En hopen dat het goede overwint
En dat is lief en ook naïef
Maar ’t blijft een nobel streven
Sprookjes, sprookjes









<<   Vorige nummer                     Overzicht jaren ’90                     Volgende nummer   >>




Naar boven                       Home